Op Avontuur

Naast onze wens om duurzamer te leven, zijn we dit avontuur ook begonnen om meer tijd in de natuur door te brengen. Waar we in Amsterdam vaak onze vaste rondjes deden door het Beatrixpark en Vondelpark, die we na verloop van tijd met onze ogen dicht konden lopen, lijken er hier nog oneindig veel routes en plekken in de omgeving die we kunnen ontdekken.

Covao do Conchos

Een absoluut hoogtepunt in de omgeving is de Serra da Estrela, de hoogste berg op het vasteland van Portugal. Bij de natuur van Portugal dachten wij niet gelijk aan besneeuwde bergtoppen, maar deze berg is zo hoog dat je er in de winter zelfs kunt skiën. Op de Serra da Estrela ontspringt ook de Mondego rivier, waaraan ons huisje ligt. Vanaf ons is het een half uurtje rijden naar het stadje Seia, gelegen aan de voet van de berg. Vanuit daar is het nog 20 minuten rijden naar Lagoa Comprida, een prachtig stuwmeer op 1600 meter hoogte.

Dit stuwmeer is het startpunt van een populaire wandelroute naar Covao do Conchos, een mysterieus gat middenin een meer, waarin water lijkt te verdwijnen in een oneindige diepte. Dit was dan ook een van de eerste wandelroutes die we wilden verkennen. Met volle moed begonnen we aan de hike, die helaas wat minder spectaculair bleek dan we hadden gehoopt. Kilometers lang liepen we over een breed grindpad met losse stenen, waarbij het uitzicht na iedere steen weer hetzelfde leek. Toen we het gevoel hadden dat we in de buurt moesten komen van het eindpunt, bleken we nog maar op een derde te zijn… En hoe dichter we bij het eindpunt kwamen, hoe meer teleurgesteld de gezichten van onze tegenliggers werden. Toen we eenmaal aankwamen bij het mysterieuze gat begrepen we waarom. Het gat was in het echt een stuk kleiner dan op de foto, en door het lage waterpeil stroomde er geen water in. Hierdoor was duidelijk te zien dat het niet om een mysterieus natuurverschijnsel ging, maar een doodgewone afvoerput.

Eenmaal thuis aangekomen konden we het niet laten om de put op internet op te zoeken, en zagen we dat zelfs de reiswebsite van de regio niet heel enthousiast was over de put:

“Nu is de trechter niets meer dan een tunnel die in de jaren ’50 is gebouwd en het water van de Ribeira das Naves naar de veel lager gelegen Lagoa Comprida leidt. De tunnel heeft een breedte van 48 meter en een lengte van 1519 meter.  De Conchos trechter werd “ontdekt” door de publicatie van een video die prachtige beelden liet zien van de opening die het water van de lagune opslokt, alsof het iets nieuws was en niet al zestig jaar daar was. Omdat nieuwsgierigheid menigten aantrekt, wordt de route van Lagoa Comprida naar de dam door veel mensen afgelegd die van dichtbij willen zien wat bijna lijkt op het negende wereldwonder.”

visitcovilha.com

Jagerspad

Ook dichter bij huis valt er gelukkig genoeg te ontdekken. Vanaf ons huisje lopen we zo de Mondego vallei in, met overal weelderige groene oevers, verdwaalde rotsblokken, verlaten ruïnes en prachtige heuvels die de vallei omringen. Stukje bij beetje ontdekken we de paden langs de rivier, waarbij het ene pad wat duidelijker is dan het andere. 

Eén pad dat onze aandacht trok was een jagerspad hoog in de heuvels, dat vlak langs de bosrand naar boven liep. We besloten om ‘s avonds om 7 uur te vertrekken, met het idee om rond 8 uur te genieten van het uitzicht over de vallei bij zonsondergang. Het begin van het pad naar de rivier was ons niet onbekend, aangezien we dit al meerdere keren hadden bewandeld. Het oversteken van de rivier bracht ons op onbetreden terrein, een stukje langs de waterkant en vervolgens steil omhoog de berg op. Na een inspannende klim bereikten we de top en werden we beloond met een prachtig uitzicht over de vallei. In de verte zagen we ons huisje, verlicht door de laatste stralen van de ondergaande zon.

De terugreis ging iets minder soepel. We wisten dat ergens verderop een waterval was, waar we de rivier konden oversteken en vervolgens via een zandweg aan de overkant terug naar ons huis konden lopen. Met nieuwe energie volgden we het pad parallel aan de rivier, totdat we ongeveer ter hoogte van de waterval waren. Maar waar we dachten al bijna thuis te zijn en de thee al bijna konden ruiken, begon toen pas het echte avontuur. We daalden steil af door dichte begroeiing, ons een weg banend over platgetrapte takken die zouden kunnen wijzen op wandelaars (of wilde zwijnen) die ons voorgingen. De schemering sloeg toe, maar al snel hoorden we het geluid van de naderende rivier. Aangekomen bij de oever werden we beloond met een prachtige oranje gloed van de laatste zonnestralen.

De vreugde was echter van korte duur, toen we ons realiseerden dat dit niet de waterval was die we zochten. Een blik op de kaart onthulde dat we op een heel ander punt waren, veel verder van de zandweg naar ons huis. Er zat niks anders op dan in de richting van de weg lopen, klimmend over rotsblokken en worstelend door de dichte begroeiing. Op de kaart zagen we dat er een huisje in de buurt moest zijn, vanaf waar er misschien een pad naar de weg zou lopen. Toen we in de buurt van het huisje kwamen, bleken de terrassen van de tuin echter volledig overwoekerd te zijn. De duisternis sloeg in, de maan verborg zich achter de wolken, en de tuin begon op een doolhof te lijken van metershoge braamstruiken. Terug gaan was geen optie, dus we gingen door. Met onze benen vol schrammen bereikten we, na wat een eeuwigheid leek, eindelijk het huisje, waar inderdaad een pad naar de zandweg bleek te zijn. Met een mix van euforie en uitputting liepen we naar huis, en beloofden we elkaar dat we volgende keer eerder zouden vertrekken en een lange broek aan zouden doen.